Instalacja sanitarna

Zanim popłynie z kranu....


Zimna i ciepła woda są rozprowadzane po domu systemem przewodów noszących wspólną nazwę wewnętrznej instalacji wodociągowej. Jakie są zasady jej układania i z czego ją zrobić, aby służyła nam przez wiele lat?


Korzysta się z niej w łazience i kuchni, a niekiedy także w innych pomieszczeniach w domu, takich jak pralnia czy garaż. Do wszystkich tych pomieszczeń trzeba doprowadzić instalację wodną. Musi być ona tak zaprojektowana i wykonana, aby dostarczać wody w odpowiedniej ilości, o wymaganej jakości i pod odpowiednim ciśnieniem do wszystkich punktów poboru. Ciśnienie nie powinno być mniejsze niż 0,05 MPa, ale i nie większe niż 0,6 MPa.


Jak rozprowadzić instalację wodną?

Najlepiej na podstawie projektu, w którym określa się: trasę, średnice, materiał i rodzaj rur, miejsce zamontowania zaworów oraz hydroforu i wodomierza (jeśli są potrzebne). Rzadko wykonuje się go oddzielnie, zwykle projektuje się jednocześnie wodę i kanalizację. O kształcie instalacji wodnej decyduje między innymi sposób przygotowywania ciepłej wody użytkowej. Jeśli woda jest podgrzewana centralnie dla całego domu (w kotle lub podgrzewaczu), to pojedyncza rura z zimną wodą jest doprowadzona tylko do urządzenia grzewczego. Dalej – do poszczególnych baterii – prowadzi się dwa lub trzy równoległe przewody: jeden z zimną, drugi z ciepłą wodą i trzeci cyrkulacyjny. Gdy ciepła woda jest przygotowywana w miejscu poboru (w podgrzewaczach zainstalowanych bezpośrednio przy bateriach), rozprowadza się tylko rury z zimną wodą.


Z trójnikami lub rozdzielaczami

Korzysta się z niej w łazience i kuchni, a niekiedy także w innych pomieszczeniach w domu, takich jak pralnia czy garaż. Do wszystkich tych pomieszczeń trzeba doprowadzić instalację wodną. Musi być ona tak zaprojektowana i wykonana, aby dostarczać wody w odpowiedniej ilości, o wymaganej jakości i pod odpowiednim ciśnieniem do wszystkich punktów poboru. Ciśnienie nie powinno być mniejsze niż 0,05 MPa, ale i nie większe niż 0,6 MPa.


Jak rozprowadzić instalację wodną?

Najlepiej na podstawie projektu, w którym określa się: trasę, średnice, materiał i rodzaj rur, miejsce zamontowania zaworów oraz hydroforu i wodomierza (jeśli są potrzebne). Rzadko wykonuje się go oddzielnie, zwykle projektuje się jednocześnie wodę i kanalizację.

O kształcie instalacji wodnej decyduje między innymi sposób przygotowywania ciepłej wody użytkowej. Jeśli woda jest podgrzewana centralnie dla całego domu (w kotle lub podgrzewaczu), to pojedyncza rura z zimną wodą jest doprowadzona tylko do urządzenia grzewczego. Dalej – do poszczególnych baterii – prowadzi się dwa lub trzy równoległe przewody: jeden z zimną, drugi z ciepłą wodą i trzeci cyrkulacyjny. Gdy ciepła woda jest przygotowywana w miejscu poboru (w podgrzewaczach zainstalowanych bezpośrednio przy bateriach), rozprowadza się tylko rury z zimną wodą.


Z trójnikami lub rozdzielaczami


Podstawowe zasady układania instalacji w domu:

  • Przejścia przez ściany i stropy powinny być wykonane w tulejach ochronnych. Jeśli jest to przejście z garażu lub kotłowni, powinno być dodatkowo gazoszczelne.
  • Przewody wody ciepłej należy prowadzić nad przewodami wody zimnej.
  • Każda umywalka, wana, natrysk czy zlewozmywak oraz grupy tych urządzeń powinny mieć zawory odcinające, potrzebne przy wykonywaniu ewentualnych napraw.
  • Na przewodzie cyrkulacyjnym nie montuje się zaworów odcinających.
  • Nie wolno prowadzić przewodów wodnych nad kablami elektrycznymi i przewodami gaz wymi.
  • Przewody c.w.u. należy izolować cieplnie, na przykład otuliną termoizolacyjną.


Przewody do wody

Najczęściej od przewodu doprowadzającego wodę do domu prowadzi się przewód główny (w domu piętrowym jest to pion), od którego odchodzą przewody do poszczególnych punktów poboru, zwane podejściami. Średnice podejść zależą od rodzaju urządzeń sanitarnych, do których doprowadzają wodę, i są określone w projekcie.W domach jednorodzinnych najczęściej wykonuje się ją z tworzyw sztucznych lub miedzi. Stali ocynkowanej raczej się już nie stosuje.Teoretycznie można użyć rur z dowolnego tworzywa i jego odmian, w praktyce stosuje się jednak najprostsze odmiany: PE, PP, PB i PCW. Rury o lepszych właściwościach, odporne na wysoką temperaturę i o mniejszej rozszerzalności cieplnej są droższe, a te zalety w instalacji zimnej wody nie są przydatne.

Rury z tworzywa nie korodują, są lekkie, można z nich łatwo i szybko wykonać instalację. Rury miedziane – lekkie, giętkie, trwałe i łatwe w montażu – są także chętnie stosowane. Jedynym ograniczeniem jest jakość wody. Nie zaleca się wykonywania instalacji z miedzi tam, gdzie woda jest miękka – w Polsce głównie na terenach górskich. Projektanci instalacji są zobowiązani do uwzględniania przy doborze materiałów składu chemicznego wody dostarczanej w danym regionie. Nie może mieć ona właściwości agresywnych w stosunku do któregoś z użytych materiałów. Jednocześnie muszą zadbać, aby łączenie różnych materiałów nie wpłynęło na obniżenie jakości wody lub trwałości instalacji (na przykład nie łączyć rur miedzianych i stalowych w jednej instalacji).


Każdy system instalacyjny musi mieć aprobatę Centralnego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Techniki Sanitarnej COBRTI Instal, a gdy ma kontakt z wodą pitną, również atest Państwowego Zakładu Higieny.


Przewody spustowe, czyli piony

Liczba pionów kanalizacyjnych zależy od rozmieszczenia przyborów sanitarnych. W domach jednorodzinnych instalacja przeważnie prowadzona jest dwoma pionami. Przewody (zwłaszcza z tworzyw sztucznych) nie powinny być prowadzone po wierzchu, bo są po prostu brzydkie, a przepływające w nich ścieki mogą powodować hałas. Aby zminimalizować szumy należy stosować elastyczne obejmy mocujące, a piony bezpośrednio przylegające do pomieszczeń mieszkalnych osłonić izolacją akustyczną. Może ona być jednocześnie izolacją termiczną, jeśli przewód kanalizacyjny obłoży się co najmniej 2-centymetrową warstwą wełny mineralnej. Rury można układać w bruzdach ściennych, ale nie powinno się ich zamurowywać.


W miejscu połączenia pionu z przewodem odpływowym średnica rury nie powinna być mniejsza niż największa średnica podejścia do przyborów sanitarnych. Średnica pionu zależy głównie od rodzaju i liczby przyborów sanitarnych oraz ilości ścieków odprowadzanych danym przewodem. Określa ją projektant instalacji i wynosi zazwyczaj od 5 do 15 cm.W pionach wykonanych z tworzyw sztucznych trzeba uwzględnić wydłużenia liniowe pod wpływem ciepła. Rozwiązanie tego problemu zależy od sposobu łączenia poszczególnych elementów przewodu.


Podstawowe zasady wykonywania przewodów spustowych

  • Każdy właściwie wykonany przewód spustowy powinien być pionowy. Ewentualne odchylenia od pionu nie powinny przekraczać 1 mm na długości 1 m przewodu.
  • Pojedynczy pion kanalizacyjny na całej swojej długości powinien być wykonany z rur takiej samej średnicy.
  • Górny odcinek przewodu spustowego, około 0,5 m od powierzchni dachu, przechodzi w rurę wentylacyjną, zwaną wywiewką, której średnica może być nieco mniejsza od średnicy całego pionu.
  • Podejścia kanalizacyjne do pionów nie powinny być łączone pod kątem większym niż 45° od osi pionu.
  • Pion należy wyposażyć w tak zwaną rewizję albo inaczej czyszczak, czyli odcinki rury z bocznymi otworami nakrytymi pokrywką mocowaną na śruby.
  • Dzięki rewizji możemy na przykład wyczyścić zapchany przewód. Pełną szczelność przykrywy zapewnia gumowa podkładka. Rewizje montowane są przeważnie na dole pionu.
  • W miejscu włączenia pionu do przewodu odpływowego montowane jest kolanko redukcyjne lub zwężka pionowa, co umożliwia przejście ze średnicy pionu do średnicy poziomu.


Przewody odpływowe, czyli poziomy

Zbierane z pionów kanalizacyjnych ścieki odprowadzane są przewodami do przykanalika, a dalej do sieci kanalizacyjnej lub zbiornika. Wśród przewodów odpływowych wyróżniamy przewód główny oraz przewody drugorzędne. Każdy przewód drugorzędny powinien być oddzielnie podłączony do głównego, pod kątem nie większym niż 60°. Wszystkie przewody prowadzone są najkrótszą drogą, przeważnie wzdłuż przegrody budowlanej oraz koniecznie z zachowaniem odpowiedniego spadku. Spadek powinien być jednakowy na całej długości, co zapewnia samooczyszczanie się przewodu. Przyjęte jest, że rury układa się kielichem w kierunku przeciwnym do spływu ścieków. Rewizje kanalizacyjne powinno się montować: co 15 m na rurach średnicy od 10 do 15 cm, przed każdym uskokiem poziomu. Jeśli nie ma możliwości zamontowania rewizji na przykanaliku, trzeba zamontować rewizję główną na przewodzie głównym, przed zewnętrzną ścianą budynku. Rury prowadzone przez murowane ścianki muszą być ułożone prostopadle do przegrody.

Na przewody z tworzyw sztucznych powinno się w miejscach przejść dodatkowo nałożyć tuleje ochronne. Umożliwią one rurom pewien ruch, zabezpiecząjąc instalację przed uszkodzeniami mechanicznymi. Przestrzeń pomiędzy tuleją a rurą powinno się zabezpieczyć izolacją.
Jeśli przewody kanalizacyjne z tworzyw sztucznych układane są w sąsiedztwie przewodów wydzielających ciepło, powinny być osłonięte otulinami izolacyjnymi w celu zabezpieczenia przed przegrzewaniem.
Przewody poziome i przykanaliki powinny być ułożone poniżej strefy przemarzania gruntu, czyli na głębokości 80-140 cm, zależnie od regionu kraju.
Jeśli przewody prowadzone są w pomieszczeniach, w których temperatura może spadać poniżej 0°C, muszą być odpowiednio zabezpieczone przed przemarzaniem.

Kiedyś....

technika sanitarna 

Artykuł tekstowy pochodzi ze strony www.wermal.pl





Pompa Ciepła Buderus

Pompa ciepła Logatherm WPT

 indeks

 

 


 

 

 


Szukaj produktów

Polecamy

Kontakt

Al.Gen.Andersa 14

43-316 Bielsko-Biała

tel/fax +48 33 816 28 48

tel +48 33 821 02 42

Czynne:

Pn - Pt: 7:00 -17:00

Sobota: 7:00-13:00

Biuro

biuro@komarpol.pl

zapytania ofertowe, cenowe:

jerzy.komar@komarpol.pl

andrzej.gasiorek@komarpol.pl
 

Doradcy techniczni

tel. 602 556 536
tel. 519 178 038

 

 

raty

Sprzedaż również  na raty!!

Bardzo korzystne warunki!

Credit Agricole

Kredyt 6% w skali roku lub 20 rat 0% na materiały, przyłącza, modernizację instalacji i kotłowni.